Hayvan Gibi Bir Masal

Çok çok eski zamanlarda, insanlığın varoluşu kadar eski.

Bir hapishane varmış. Bu hapishanede insanlar, ayaklarında prangalarla oturuyor ve asla adım atmıyormuş.

Hepsi de birbirinden mutsuzmuş ama yine de adım atmıyorlarmış.
Bu hapishanenin adı ne miymiş?, ‘Ben insanım ve üstünüm’ hapishanesi.
Halbuki hayat olması gerektiği kadar güzelmiş.
Herkese, her canlıya yer varmış.
Herkes eşitmiş.
Ama insanoğlu bunun farkında değilmiş.
Bu hapishaneden kurtulmak istiyor, hep mutluluğu arıyor, sırf birazcık mutlu olmak için bir sürü para ve zaman harcıyormuş ama nafile!

Prangalarından bir türlü kurtulamıyor ve bunun için hep başkalarını suçluyormuş.
Oysaki sahip olması gereken şey ne yeni bir elbise ne de pırlanta bir kolye, ne de yeni bir araba imiş.

Prangalarından kurtulup mutlu olması için gereken tek şey, bir kedi ya da köpek sevdiğiniz zaman, bir bebek kucakladığımızda içimizin kabardığı o andaki his, yani koşulsuz sevgi hissi imiş.
İnsanoğlu bunu anladığı gün sonsuza dek mutlu ve özgür olacakmış. Umarım bir gün…

Yorumlar